Toon Hermans

Wat keken we altijd weer uit naar zijn oneman-show, we telden de dagen af gewoon! En wat genˇten we altijd! Het waren onvergetelijke avonden. De straten waren dan uitgestorven, want iedereen zat aan de (radio en) TV gekluisterd.
Een familielid die op een oudejaarsavond bij Vroenhoven de grens over kwam, vroeg bij aankomst prompt: "zeg, wat is hier aan de hand? Geen kip op de weg!"
Toon begon meestal met een liedje. Maar hij popelde om te gaan dollen, je zag het aan de manier waarop zijn ogen de zaal rondglinsterden. Alleen dat al.... dat vergeet je toch niet? En het duurde dan ook niet lang of heel Nederland lag in een deuk. En dat een hele avond lang. Wat een heerlijke komiek, wat een verrukkelijke kolder!
Ik ken niemand, echt helemaal niemand die hem als conferencier evenaart. Hij had zelf altijd het grootste plezier.
Hij heeft zoveel mensen zo laten lachen tot tranen toe, om niets, alleen maar door de manier waarop hij dat 'niets' presenteerde, dat kon hij alleen.
Ik denk b.v. aan: "wat ruist daar in het struikgewas....", aan: "mevrouw Loof...hutjes"..., aan: "de stoel".... Ik weet niet wat ik op moet noemen. Wat was nou het allerleukste? Alles!
Tussendoor las hij ook soms zijn gedichtjes voor. Er sprak altijd zo'n eenvoud uit. Soms werd het heel stil en dan kreeg hij ineens een zwijgend, maar uitdrukkelijk applaus, soms schoot je weer in de lach. Je denkt: hoe k˛mt hij erop.... Ik denk b.v. aan: "De vriend...", aan: "Ik kan niet bidden...", aan: "Piet houdt van de natuur..." en nog zoveel meer (zie een paar hieronder).
En dan zijn liedjes, waarbij de hele zaal dikwijls meezong, b.v. "24 rozen" is wel het ontroerendste, geloof ik. Maar ook zijn er de geestige zoals "Sien, laat eens zien" en: "Vader gaat op stap". Gewoon teveel om op te noemen.
Alles, zijn sketches, zijn gedichtjes, zijn liedjes, kortom: zijn hele optreden was zo ongedwongen, net alsof iets hem zojuist te binnen was geschoten, een sfeer zoals op een verjaarspartij. Iedere andere conferencier komt in vergelijking met hem "gezocht" en "ingestudeerd" over.
Hij was een BourgondiŰr. Hij wist ons blij te maken met zijn eigen blijheid. Dat is niets minder dan een gave, en wel een van de mooiste. Maar ook hij zal wel ervaren hebben dat er dingen zijn die ze boven de rivieren nou eenmaal niet snappen. Ook van zijn diepe geloof wist hij op een lichtvoetige manier te getuigen. Hij was, nee, hij is iemand die je wil gedenken. Alles wat ik kon kopen, heb ik dan ook. En vooral als het weer oudjaar is.... zijn speciale avond, kijk, lees en luister ik weer opnieuw.
En heel graag ruim ik dan ook een plaats voor hem in in mijn homepage. Met welwillende toestemming van zijn familie.

Hij zingt met de zaal:


24 rozen

Hij declameert:

Piet houdt van de natuur
van haas, konijn en ree
of van een goudfazant
met aardappelpuree

ik zoek al dagenlang
het rood
voor deze roos
maar het rood
dat Hij gebruikte
heb ik niet
in mijn doos

ik kan maar niet geloven
dat ze zijn opgehouwen
die grandioze levens
van mannen en van vrouwen
die zoveel schoonheid schonken
een Rembrandt of Van Gogh
Picasso, Klee, Bonnard, Gaugin
jawel, ze leven nog
en Bach, Chopin, Ravel of Strauss
ik hoor ze telkens weer
maar de groten uit de politiek
het spijt me wel, geacht publiek,
ik hoor ze nergens meer

Hij zocht het veel te hoog
Gert-Jan was 'n geleerde
maar 't heeft hem geen geluk gebracht
hoe diep hij ook heeft nagedacht
en wat hij ook probeerde

hij zag het over het hoofd
het lieve en het schone
omdat hij op zijn hoge trap
met al zijn koele wetenschap
geen oog had voor 't gewone

Alternativisme

ik wil hervormen
in dit vrije progressieve land
ik wil een koppie
met het oortje aan de andere kant
u vraagt misschien:
'is deze ingreep zo iets schranders?'
nee, nee, dat is ie niet
maar 't is weer es wat anders
en ook het steeltje van de koekepan
moet andersom
maar wat doen we
met het steeltje van de boterblom?

ik kan niet bidden met dezelfde woorden
waarmee ik met de bakker praat
hoewel ik weet dat Hij het kleinste
meest hulpeloze woord verstaat
ik wil Hem zien in alle dingen
en niet alleen wanneer ik bid
maar ook wanneer ik sta te zingen
of achter mijn piano zit

de bomen
komen uit de grond
en uit hun stam
de twijgen
en ied'reen vindt het
heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen
we zien ze vallen
naar de grond
en dan opnieuw weer groeien
zo heeft de aarde ons geleerd
dat al wat sterft
zal bloeien

je hebt iemand nodig
stil en oprecht
die als het erop aan komt
voor je bidt of voor je vecht
pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient
dan pas kun je zeggen
ik heb een vriend

Naar de website van Toon Hermans